للورد يتضح الفرح
ولنهدها تنفك اسرار الغموض
ولها البراح على جناح المهر يرمح فى دمى
لايسلم العشق البهى من الشذى
حتى يراق على شراشفه العسل
مر أنا كالريح حتى تعلمى
لكننى كصراخ تاريخ اشتهائك للمطر
فتمددى فى ساح صدرى بالسكون
كى اكتب الصمت المدوى فى ارتجافه نحرك
الماء يبدو للهوى دمع قديم
لكنه فى باب روحك بلسم
هيا انتمى للحسن فى وتر البهاء
بل واصهلينى كالحنان المضرم
هل صار قلبك يستوى بينى وبين الاسئله
ام انك قلبك فى الهوى لم يعلم
لا تمعنى التفكير فى العين اﻻجابه
فكل عشق دون عشقك يحرم
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق